Q&A do Rekomendacji LSK - Komisja Nadzoru Finansowego

Q&A do Rekomendacji LSK

Rekomendacja 15 nie wprowadza takiego bezwzględnego wymogu. Uprawniony ma swobodę wyboru warsztatu naprawczego, w którym dokona naprawy pojazdu, o czym stanowi Rekomendacja 15.7.

Rekomendacja 15 wskazuje na obowiązek stosowania w obydwu metodach identycznych zasad do ustalenia wysokości odszkodowania w zakresie przyjmowania kryteriów uwzględniania cen części zamiennych, materiałów i stawek za usługi warsztatów naprawczych. Zastosowanie takich samych zasad, np. w odniesieniu do stawki za usługę warsztatów naprawczych oznacza zastosowanie stawki za roboczogodzinę ustalonej przez zakład ubezpieczeń na podstawie cen stosowanych przez warsztaty naprawcze działające na rynku lokalnym (rozumianym jako obszar gminy lub powiatu, na terenie których znajduje się miejsce zamieszkania albo siedziba uprawnionego), które są w stanie dokonać naprawy w sposób zapewniający przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę. 

Przy czym należy podkreślić, że Rekomendacja 15.2 nie „wprowadza” nowej reguły, ale jest powtórzeniem zasady prowadzenia postępowania likwidacyjnego wynikającej wprost z Wytycznej 15.1 zdanie drugie,  której stosowanie było deklarowane przez zakłady ubezpieczeń.

Zgodnie z Rekomendacją 15.3 ceny stosowane dla oszacowania kosztów naprawy powinny przede wszystkim zapewnić możliwość naprawy pojazdu w sposób zapewniający przywrócenie pojazdu do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę.  Odszkodowanie za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje  niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku usług naprawczych. O rynkowym charakterze ceny można mówić, gdy cena występuje w powszechnym obrocie gospodarczym i jest  dostępna dla wszystkich podmiotów na danym rynku (usług, dóbr). Rekomendacja 15 nie reguluje wysokości cen, jakie powinien stosować zakład ubezpieczeń do ustalenia wysokości odszkodowania.

Jeżeli dla przywrócenia pojazdu do stanu sprzed zdarzenia wyrządzającego szkodę pod  jakimkolwiek istotnym względem (stan techniczny, zdolność użytkowania, części składowe, trwałość, wygląd estetyczny itd.), niezbędne i ekonomicznie uzasadnione jest przeprowadzenie naprawy w warsztacie posiadającym autoryzację danej marki, a brak jest takiego warsztatu na terenie gminy lub powiatu, na terenie których znajduje się miejsce zamieszkania albo siedziba  uprawnionego, dla ustalenia wysokości odszkodowania należy zastosować ceny stosowane przez autoryzowane warsztaty danej marki, położone najbliżej miejsca zamieszkania uprawnionego.

Rekomendacja 15.3 odnosi się do ustalania hipotetycznych kosztów naprawy (metoda kosztorysowa). Zgodnie z Rekomendacją 15.3 do ustalania odszkodowania na podstawie hipotetycznych kosztów naprawy, należy przyjąć ceny obowiązujące na rynku lokalnym, rozumianym jako obszar gminy lub powiatu, na terenie których znajduje się miejsce zamieszkania albo siedziba uprawnionego (tj. hipotetyczne miejsce naprawy), bowiem to właśnie miejsce zamieszkania albo siedziba stanowi ośrodek interesów życiowych, osobistych lub gospodarczych uprawnionego, w którym koncentruje się jego aktywność. 

Jeżeli jednak uprawniony jest zainteresowany naprawą w innym miejscu, to ma swobodę wyboru miejsca naprawy pojazdu, o czym stanowi Rekomendacja 15.7. W przypadku podjęcia przez uprawnionego decyzji o naprawie pojazdu (metoda serwisowa), odszkodowanie ustalane jest na podstawie faktury lub rachunku wystawionego przez warsztat naprawczy, w którym poszkodowany dokonał naprawy uszkodzonego pojazdu.

Rekomendacja 16 nie wprowadza takiego zakazu. Zgodnie z Rekomendacją 16.6 zakład ubezpieczeń, może zorganizować naprawę pojazdu w warsztacie naprawczym położonym poza rynkiem lokalnym (rozumianym jako obszar gminy lub powiatu, na terenie których znajduje się miejsce zamieszkania albo siedziba uprawnionego), pod warunkiem zapewnienia realizacji rękojmi wykonanej naprawy lub realizacji gwarancji wykonanej naprawy w przypadku, gdy gwarancja została udzielona przez warsztat naprawczy oraz poniesienia kosztów związanych z realizacją przez uprawnionego rękojmi lub gwarancji, w szczególności kosztów transportu lub najmu pojazdu zastępczego.

Rekomendacja 17.3 w żaden sposób nie ogranicza uregulowanej w art. 353¹ k.c. zasady swobody umów, zgodnie z którą „Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego”. 

Zgodnie z Rekomendacją 17.3 zakład ubezpieczeń nie może się powoływać na rabaty lub upusty, obowiązujące we współpracujących z nim warsztatach naprawczych i punktach sprzedaży. Zastosowanie rabatów jest możliwe, jeżeli są one powszechnie dostępne dla wszystkich podmiotów uczestniczących w obrocie gospodarczym na danym rynku 

Rekomendacja 22 dotyczy najmu pojazdu zastępczego, a nie zasad ustalania odszkodowania za szkodę w pojeździe i w związku z tym nie ma w tym przypadku zastosowania. Zasady postępowania przy ustalaniu odszkodowania za szkodę w pojeździe zostały opisane w Rekomendacjach 15-20. 

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej zakład ubezpieczeń, po otrzymaniu zawiadomienia o wystąpieniu zdarzenia losowego objętego ochroną ubezpieczeniową, podejmuje postępowanie dotyczące ustalenia stanu faktycznego zdarzenia losowego, zasadności zgłoszonych roszczeń i wysokości świadczenia. Jeżeli zakład ubezpieczeń zamierza wystąpić z propozycją ugody, powinien zastosować Rekomendację 25.1, zgodnie z którą  nie powinien proponować zawarcia ugody zanim nie wyjaśni okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń i wysokości świadczenia. W związku z powyższym zawarcie ugody, powinno zawsze być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania, o którym mowa w art. 29 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.

Czy znalazłeś potrzebną informację?

Czy znalazłeś potrzebną informację?

Czy znalazłeś potrzebną informację?

Uzupełnij pole