Procesy licencyjne KNF

data aktualizacji 14 czerwca 2017

Rynek usług płatniczych (w tym dotyczący płatności elektronicznych) został uregulowany w Europie Dyrektywą 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniającą dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającą dyrektywę 97/5/WE (PSD). Celem tej dyrektywy było przede wszystkim otwarcie rynku finansowego na nowe podmioty, tak aby umożliwić podmiotom innym niż banki świadczenie usług płatniczych wymienionych w załączniku do tej dyrektywy, poprzez objęcie tych podmiotów nadzorem ostrożnościowym oraz zapewnienie adekwatnej ochrony użytkownikom korzystającym z usług tych podmiotów.
Do polskiego porządku prawnego przepisy PSD wdrożone zostały ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (UUP). Jako usługi płatnicze należy rozumieć m.in. prowadzenie rachunku płatniczego, wpłaty i wypłaty gotówki, przelewy i zlecenia stałe, transakcje realizowane za pośrednictwem karty płatniczej lub podobnego instrumentu płatniczego, wydawanie instrumentów płatniczych, usługi acquiringu a także przekazy pieniężne. Przepisy UUP wprowadziły zasadę, że określone usługi płatnicze mogą być wykonywane jedynie przez dostawców usług płatniczych, czyli oprócz banków, także m.in. przez instytucje płatnicze, instytucje pieniądza elektronicznego, biura usług płatniczych. Oznacza to, że świadczenie usług płatniczych, jeśli nie jest wykonywane przez żaden z podmiotów uprawnionych (np. banki na podstawie odpowiednich postanowień statutu), wymaga uzyskania odpowiedniego zezwolenia/zgody Komisji Nadzoru Finansowego (KNF) na prowadzenie działalności oraz wpisu do rejestru dostawców usług płatniczych.

W celu zapoznania się z podstawowymi wymogami w zakresie licencjonowania/rejestrowania podmiotów zamierzających świadczyć usługi płatnicze prosimy przejść pod poniższy link.

Procesy licencyjne dla sektora usług płatniczych i pieniądza elektronicznego